Lo prince

En 1615, a Ingolstadt (Bavièra), se cremèt en plaça publica l efigia de l italian Nicolau Maquiavèl (1469-1527). Las Glèisas de l epòca son convençudas e o procla- man que Lo Prince, son òbra famosa, foguèt escrita per la quita man de Satan. Perqué un tal òdi al respècte del libre e son autor ? Perqué aquel obratge màger e universal, paregut al sègle XVIen, continua fins ara a sentir a sofre ? Las responsas se tròban, evidentament, dins son contengut : una istòria naturala consacrada, non pas als animals e a las plantas, mas a l univèrs de la politica. « Istòria » que cal entendre, aicí, al sens grèc d enquèsta, de descripcion. D efièit Lo Prince descriu fredament, sense jutjar, lo menament dels afars politics. Observator de terren, son autor nos mòstra en defòra dels filtres metafisic e moral la logica intèrna de las causas, çò que mòu l òme o la femna de poder, e cossí s endevenon (o pas) amb los eveniments. Per aital nos mòstra una vertat que, emai la solfine, l umanitat vòl ignorar.

Reliure de 55 % du catalogue : les livres dont le score de notoriété va de 0 à 550 000 (sur 1 000 000). Probabilité publiée par carte tirée : 70 %. Rareté : Commune.